KWC Kampen - Nieuwelingen en Junioren

Door goed samen te werken konden ze met z`n drieën het jagende peloton voorblijven.

Robin en Bernie zaten goed in het peloton en probeerden het peloton af te stoppen zodat ze niet meer bij Willem en Martijn konden komen.

Robin streed goed mee voor de tussensprints om hier nog wat premies weg te kapen.

Uiteindelijk kwam Martijn in een spannende sprint met een fietslengte voor Rick over de finishlijn, Willem werd derde.

Robin, die in de laatste ronde nog bij het peloton wegreed, sprintte voor het peloton uit naar een mooie 6^e plaats.

Omloop van de maasvallei(junioren)

Zaterdag 6 juni stond er voor de nieuwelingen en junioren de Omloop van de Maasvallei op het menu.

Voor de KWC/IJsselstreek combinatie stonden Rolf Dames en de KWC-ers Emiel Dolfsma en Willem Klein Tijssink aan de start. Melvin van Zijl kon zich in het tenue van het district hijsen.

Voor de junioren was het starttijdstip 14:00hrs., dus een matineuze inspanning kon dit maal achterwege blijven. Rond 12:00hrs. had een ieder zich verzameld, dus in alle rust kon er met de voorbereidingen worden begonnen. Hoewel, 20 minuten voor de start verdween de kreet "alle rust" als sneeuw voor de zon bij Melvin. Hoe hij het ook voor elkaar kreeg, maar door een ondoordachte handeling waren zijn fiets én de autosleutels veilig in de auto achter slot en grendel opgeborgen. Tja, met al dat elektronicageweld in het huidige autotijdperk is een auto ook niet zo maar opengebroken. De laatste nog niet grijze haren bij zijn vader werden terstond grijs, maar door koel handelen van ANWB en Melvin zijn vader kon de auto nog onbeschadigd worden geopend. Dus "just in time", kon Melvin aan de start verschijnen.

Als variant op het thema werd dit keer de Maasberg vanuit Elsloo in de daling genomen. Vervolgens via de Slingerberg omhoog om via Catsop weer in Stein uit te komen. Zes omlopen van 19 km. Insiders weten dat de afdaling van de Maasberg vanuit het centrum van Elsloo behoorlijke kasseien zijn, welke uiteindelijk onder aan de afdaling in vervelende klinkers uitmonden. Kortom, dit moet ellende opleveren. Aldus geschiedde. Willem kon bij de eerste passage, na 4 km koers, een afgebroken achterderailleur en afgebroken voorderailleur waarnemen bij zijn fiets. Einde koers. De altijd rustige Willem was op dat moment kompleet in emotionele onbalans en was vast en zeker van plan om de wielersport de rug toe te keren en zich te gaan storen op dammen of een andere minder risicovolle sport.

Bij de tweede passage sloeg het noodlot toe bij Melvin. Ondanks, of dankzij, de adrenaline verhogende gebeurtenis van vlak voor de start, zal er een "split-moment" verslapping in de concentratie zijn geweest. Nog attent en goed voor in het peloton zei de ketting van zijn fiets: doe het zelf maar. En brak. Balen dus.

In ronde twee ontstond er nog een kopgroep van drie renners, waaronder de "dissident" Daan de Groot. (vorig jaar nog bij de TOP VIJF, nu bij de Volharding). Peloton liet deze mannen rustig ontsnappen. Hoewel rustig, aan de achterkant vielen de mannen als rijpe vruchten uit het peloton als voer voor de bezemwagen. Emiel en Rolf konden zich goed in het eerste deel van het peloton handhaven.

Bij ronde vier vonden de mannen van Sinnege bouw het genoeg en zette stampers op kop. Met als gevolg dat de drie vluchters in ronde vijf werden ingelopen. Tempo werd nog verder opgeschroefd. Voor Emiel en Rolf ging het in de laatste omloop het tempo in de beklimming van de Slingerberg te hoog en moesten ze helaas het eerste peloton laten lopen. Het peloton spatte uiteen in verschillende groepen en Rolf en Emiel kwamen respectievelijk als 47^ste en 48^ste binnen. Uiteindelijk haalden 64 van de 135 renners regulier de eindstreep.

Deelnemers, Willem Klein Tijssink, Bernie Dolfsma , Robin van Dijk , Martijn Van de Belt,

Om 9.45 uur was het verzamelen op de carpool plaats Hattem waarvan wij gezamenlijk vertrokken naar vliegveld Weeze Duitsland.

Nadat wij allen ingecheckt waren is ons vliegtuig om 13.15 uur exact vertrokken.

De vliegreis ging voorspoedig want na 2 uur vliegen waren we al geland op het vliegveld Girona Spanje.

Klaas is namelijk met zijn autobus volgeladen met 14 racefietsen diverse tassen en reserve wielen een dag eerder vertrokken.

Zo kwamen om ca 16.30 uur aan op de camping in Roses waar wij huisjes hebben gehuurd.

Het was nog mooi weer , dus we zijn ons snel gaan omkleden zodat wij nog een uurtje gefietst hebben in de omgeving.

De kinderen zijn´s avonds nog even naar de zee geweest want wij zitten ca 100 m vanaf de zee,

De jongeman die zondag uitgleed op het verschrikkelijke drijfzand dichtbij zee, die achterover viel in zand, die zijn schoenen verloor en op sokken verder moest, was natuurlijk weer Henk.

We gingen allemaal op tijd naar bed, onder de warme dunne vliesdekens. Maar eenmaal in de nacht bleek het niet zo warm te zijn. We hadden de ijspegels aan de neus hangen, letterlijk en figuurlijk. Kort gezegd een (..) nacht. In de morgen had Derk om 5 uur al thee gezet, Dus dat gaan we elke morgen doen om een beetje op te warmen.

Om 8 uur gingen we ontbijten en het was lekker. Om vervolgens om 10 uur op de fiets te stappen, de bedoeling was 80km, na 50km gingen we middageten langs de kant van de weg om ons zelfgesmeerde brood op te eten, onder de warme zon van 16 graden. Vervolgens gingen we verder. De verwachting was ongeveer nog 30km, maar Klaas had de kaart volgens ons op de kop gehouden, dus was het geen 30 maar nog 50km, dus uiteindelijk hadden de nieuwelingen 105km en de junioren hadden 120km, iedereen kon goed volgen.

Na gedoucht te hebben, gingen we naar het strand, om lekker even te ontspannen. En anderen gingen winkelen. Er was ook iemand die een hoge nood had, er was nergens een openbaartoilet te vinden, dus liep hij de pier van Roses, die hij rennend bijna tot het einde liep. Rara wie was deze manneke pis? (morgen antwoord)

Het avondeten klaargemaakt door Ina en Jantina in 2 afwasemmers, bestond uit macaroni, die heerlijk smaakte. Daarna nog een lekker toetje.

Emiel Dolfsma 2e van Nederland

Omloop door het land van Bartje, Regio Team Top 5

We stonden met 6 man aan de start: Emiel, Willem, Martijn, Reinier, Thijs en Lars. Er stond veel wind , dan zou het een harde wedstrijd worden met veel klinkers en kasseien stroken.

Na een rommelige neutralisatie, waar we een keer helemaal stil moesten staan, kregen we een criterium start voor de kiezen .

Daarna de eerste kopgroep van 4 waar Martijn bij zit, even later rijden er 5 naar toe met Emiel en Reinier van ons team.

De kopgroep werkten goed samen en aan het begin van de eerste kasseien strook hadden ze 2 min voorsprong.

Maar daar sloeg het noodlot voor onze jongens toe: Martijn ging als eerste de kasseien op maar in aanraking met de eerste kassei kreeg hij lek, na een nieuw wiel kon hij gelijk weer stoppen omdat deze er scheef in is gezet.

Wij stonden als begeleiders en toeschouwers op de eerste kasseien strook, daar reed Emiel de kopgroep aan flarden, maar het was nog ver. Met als gevolg 5 man over. Op 1.50 min. kwam Martijn door. 10 sec later Reinier en toen het peloton van een man of 25 met Willem op ruim 2 min.

Daarachter zaten nog heel goed Thijs. Lars hebben we daar niet meer gezien. Later bleek dat hij daar uit de wedstrijd werd gehaald.

Daarna hebben we ze nog een keer gezien, Emiel maakt een goede indruk, Martijn terug gevallen in het peloton waar ook Willem in zit. Reinier had mede door materiaal pech ook deze groep moeten laten gaan.

Daar kregen ze een strook van een kilometer of 10 met wind op de kant naar de volgende kasseienstrook waar de voorsprong slinkte. Na 1 min Martijn kreeg het moeilijk en na een keer een gat te hebben dicht gereden moest hij lossen uit het peloton.

Ook in de kopgroep werd het moeilijk om dat 2 renners niet meer mee wensten te werken.

Maar dat losten Emiel en de anderen goed op om ze constant op de kant te krijgen zodat ze uiteindelijk moesten lossen. Dus bleven er 3 over .

Daarna de volgende kasseien strook Met een prijs voor de eerste die deze kasseienstrook passeerde en dat was Emiel dus die pakte deze prijs.

Na deze strook bleef de achtervolgende groep jagen op de koplopers. Ze kwamen tot 15 sec en daar bleef het een poosje bij. Met nog 5 km te gaan, sprongen er door een valpartij 3 mannen weg er werd gelijk een gat geslagen. Willem probeerde nog wel om er bij te komen maar redde het niet.

Een sprint van 6 man, Emiel had zijn krachten verbruikt en kon niet meer mee doen en werd 6e na een heel goede wedstrijd.

Daar achter nog 2 man op 15 sec en Willem werd 11e op 20 sec van de winnaar, Martijn werd uit eindelijk 37e op 5 min van de winnaar.

Van dinsdag 6 tot en met donderdag 8 mei jongstleden hebben een achttal nieuwelingen en junioren van het regioteam “Top Vijf” getraind in het Duitse Sauerland. Dankzij de sponsoring door bouwbedrijf Salverdableven de kosten voor de deelnemers beperkt.

Van links naar rechts: Martin van Dijk, Johan Dorgelo, Martijn van der Belt, Willem Klein Tijssink, Maarten Fröling, Rolf Dames, Daan de Groot, Robin van Dijk, Martijn Knevelbaard, Eric Schreurs.

Na een vrij voorspoedig rit van ruim 3½ uur arriveerde het team bij de familie Marsman in Hotel Zur Sonne in Winterberg. De familie Marsman (afkomstig uit Ommen) heeft 3 jaar gelden een hotel overgenomen en dat hotel is inmiddels een toevluchtsoord voor fietsers, mountainbikers, wandelaars en “gewone toeristen” (www.winterberg-sonne.de).

De eerste dag maakten we een tocht van ruim 90 kilometer waarbij diverse klimmetjes tot wel 7 kilometer lengte moesten worden bedwongen. Daan de Groot bleek als polderbewoner over de beste klimmersbenen te beschikken. Maar jonkie Robin van Dijk streed samen met Maarten Fröling om de titel “vice meister”. Martijn Knevelbaard, Martijn van der Belt, Rolf Dames en Eric Schreurs streden ver voor de bezemwagen (Johan Dorgelo en Frank Dames op de fiets en Martin van Dijk in de fouragewagen). Willem Klein Tijssink had de eerste dag last van maagkrampen (of waren het toch de zenuwen).

De tweede dag bestond ’s ochtend uit een korte (3,6 km) en een lange (8,7 km) tijdrit geheel “bergop”. Ook daarin was Daan tweemaal de snelste. ’s Middags werd weer ruim 90 kilometer gefietst op een geheel andere parcours met een gemiddelde van bijna 31 km p/u.

De laatste dag bestond ook nu weer uit een lastige training van ruim 90 km waarvan het venijn in de staart (de klim naar Elpe en naar Winterberg) zat. Toen bleek dat Robin al zijn kruit de eerste twee dagen had verschoten. Willem begon steeds beter te draaien en Eric had meer moeite met de afdalingen dan met het klimwerk.

Daan de Groot is een paar Duitsers tegengekomen die blijkbaar erg veel indruk op hem hebben gemaakt. Hier volgt zijn “reisverslag”.

Zij hebben dit misschien niet gemerkt, maar hun training had een grote impact op de mensen die ze tegenkwamen.

Hier van 6 mensen het verhaal over hun ontmoeting met de groep, welke we vanaf nu de Salverdase Boys zullen noemen.

We praten als eerst met Brianna Ria Atwurst, die de jongens ontmoette in Hotel zur Sonne in Winterberg.

Mevr. B.R.Atwurst had vakantie en verbleef twee nachten in dit hotel. U moet weten dat Brianna een vrouw was die erg vasthield aan traditie, structuur en regelmaat zoals het een goede Duitse betaamt. Zo nam ze elke dag vóór het ontbijt 3 glazen sinaasappelsap. Ze had speciaal dit hotel uitgekozen, omdat ze hier de juiste sinaasappelsap hadden. Dit ging allemaal erg goed tot die bewuste dag, donderdag 8 mei.

Brianna vertelt: “Zoals gewoonlijk kwam ik om tien over acht van mijn kamer voor het ontbijt. Ik zag meteen de Salverdase Boyszitten. Ze zaten aan een lange tafel. Ik had de grootste moeite een zenuwaanval te onderdrukken - die jongens hoorden daar niet te zitten, de traditie, structuur en regelmaat was weg -.”

Mevr. Atwurst kon nog net haar stoel bereiken, waarna ze keek naar de tafel waar de sinaasappelsap stond. Net toen ze wilde opstaan om haar 3 glazen te drinken, zag ze iets verschrikkelijks: “Ik zag een uitzonderlijk knappe jongen de sinaasappelsapkan pakken en naar de tafel van de Salverdase Boysbrengen. Ze dronken de kan helemaal leeg.”De traditie, structuur en regelmaat was nu volledig weg. Brianna kreeg een aanval en werd afgevoerd naar een psychiatrisch ziekenhuis.

We spreken ook met de heer Stefan Christof Herman Nitzel, hij was bezig met een afdaling op de motor toen de Salverdase Boysvoorbij zoefden. Hij schreef dit betoog:

Ik vind het belachelijk dat er geen speciale snelheidslimiet is voor fietsers. Deze mensen hebben (behalve een helm) geen beschermende kleding en rijden toch zo hard als ze kunnen. Een paar van de Salverdase Boysbereikten zelfs een snelheid van 90 km/uur. En denkt u nou... dat er ooit een fietser bekeurd wordt. NEE, nooit. Terwijl motorrijders zich beslist aan de snelheidslimiet moeten houden, omdat ze anders een geldboete moeten betalen, rijden fietsers zo hard als ze willen.

Dit betoog werd gepubliceerd in de lokale krant, waarna Stefan vele positieve reacties kreeg. Iedereen was het eens met Stefan en ze vonden dat Stefan zijn ideeën moest uitvoeren. Ze verkozen Stefan tot burgemeester van Winterberg en over een paar maanden komt er een snelheidslimiet voor wielrenners

Later spreken we met de 54-jarige Bernhard Ier. Deze man had al een tijd weinig zin meer in zijn leven. Normaal noemen ze zoiets een midlifecrisis, maar bij deze man was het anders. Hij zat echt díép, maar dan ook echt diep in de problemen.

Voor de zoveelste keer reed hij van zijn woonplaats naar zijn werk in Elpe. “Vroeger kon ik nog genieten van het prachtige uitzicht wat je krijgt als je twee haarspeldbochten voorbij bent. Nu reed ik er chagrijnig langs. Ik was op weg naar weer een saaie, normale dag op het werk.”Toen zag Bernhard de mooie, geschoren, bruine benen van een wielrenner. Het was een jonge wielrenner met een verbeten trek om zijn lippen. Bernhard reed de fietser voorbij en zag nog twee wielrenners. Weer reed hij verder en zo zag hij de hele groep.

“Ik zag hoe ze pijn leden, hoe ze als eerste boven wilden zijn, hoe ze wilden trainen. Ze wildentrainen, omdat ze een doel hadden...” Bernhard gaat nog een hele tijd door met deze filosofische onzin, maar het komt er op neer dat Bernhard nu weer een doel in zijn leven heeft en uit zijn midlifecrisis is.

Hij wilde zich rond een uur of 1 ’s middags even gaan douchen. Uit de douche kwam jammer genoeg alleen koud water. Hij vroeg bij de hoteleigenaar wat er aan de hand was, waarna deze zei dat de boiler leeg was, omdat een aantal gasten het blijkbaar nodig vonden om midden op de dag 3 douches en een ligbad te gebruiken. Michel vond dit belachelijk en vond dat de boiler beter moest werken. Hij begon een eigen bedrijf in boilers, en zijn naam is nu wereldberoemd als het merk M.I.Neralwasser.

Uiteindelijk praten we met een Nederlander, Berend Oebele Erik Renkool. Hij zag de groep op de parkeerplaats bij de afrit Hattem op de A50. Hij zag de oprechtheid waarmee de jonge renners hun begeleiders bedankten en vervolgens moe maar voldaan met hun ouders meegingen. Plotseling vond Berend het jammer dat hij nooit vrijwilligerswerk deed. Ook zag hij in dat veel dingen zonder vrijwilligers niet door zouden kunnen gaan en dat we ze dus heel hard nodig hebben.

NK Clubkampioenschap 2009

Emiel Dolfsma 2e van Nederland

Omloop door het land van Bartje, Regio Team Top 5